Η «μαγική» εικόνα


Θα ήταν Πάσχα στη δεκαετία του ’80, και υπήρχε τότε μια διαφήμιση παιχνιδιού στη
κρατική τηλεόραση, που λεγόταν «μαγική» εικόνα. Σε μια λευκή οθόνη μπορούσες να
γράφεις μέσω της αφής, ενώ ως δια μαγείας να τραβήξεις με ένα κορδονάκι μια κουρτίνα
και να διαγράψεις το κείμενο, και να επαναλάβεις τη γραφή ή τη ζωγραφιά σου. Κάτι
μαγικό δηλαδή για τα δεδομένα της εποχής, που παιδευόμασταν με σκληρές γομολάστιχες
και που ούτε καν μπλάνκο δεν είχαμε.
Την εποχή δε εκείνη, πίστευα ακόμη πως με τα λόγια μαθαίνει κανείς στους άλλους την
αλήθεια. Πράγμα που αργότερα συνειδητοποίησα ότι η αλήθεια δεν χρειάζεται να λέγεται
για να φανερωθεί, και ίσως μπορείς να τη βρεις πιο σίγουρα και αλλιώς, δίχως να
περιμένεις τα λόγια, που ανάλογα τη περίσταση αποτελούν μαγική εικόνα, διαγράφονται
με το τράβηγμα της κουρτίνας, και λέμε άλλα αντί άλλων ανάλογα τι μας συμφέρει. Έπαψα
λοιπόν να λογαριάζω τόσο τα λόγια, και επικεντρωνόμουνα σε χίλια δυο εξωτερικά σημεία,
ακόμα και σε ορισμένα αόρατα φαινόμενα, ανάλογα στον κόσμο των χαρακτήρων. Η
αλήθεια έμαθα φανερώνεται και με αθέλητες ομολογίες του κορμιού και των πράξεων.
Και φτάσαμε σήμερα όλοι σύσσωμοι να υπερασπιζόμαστε το αγαθό της δημόσιας υγείας,
τώρα στα δύσκολα. Γιατί άλλα ήταν τα λόγια και η αλήθεια που πρέσβευαν μερικοί
παλαιότερα. Η αξία των δημόσιων αγαθών υγείας, παιδείας, του νερού, του ηλεκτρικού,
δεν πρέπει να γίνουν «μαγική» εικόνα και να διαγράφονται ανάλογα την περίσταση αλλά
να παραμείνουν εσαεί κοινωνικά κεκτημένα αγαθά. Και μπορεί τα λόγια να μην λένε πάντα
την αλήθεια όμως οι πράξεις είναι εν τέλει αυτές που μετράνε.

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close