Ο καταρράκτης των αγριμιών (ΟΡΣΑ ΔΡΕΤΑΚΗ)

Τα τύμπανα ξεμάκρυναν πιά. Και το σκαρί, άνοιξε όλα τα πανιά του. Βούτηξες βαθιά αυτή τη φορά. Σε περίμενε για άλλη μιά φορά η άβυσσος λυσσομανόντας. Άκουσες το σιτάρ του Μάγιστρου. Κι ύστερα τη λύρα του Ερωτόκριτου. Κι αυτό που έμεινε, ήσουν εσύ. Καθαρός. Στο φουσκωμένο χείμαρο των σχοίνων, ξανοίχτηκες. Σε κάλεσα. Και ήρθες. Μα εγώ ήμουν χαμένος στις μουσικές των άστρων. Μπέρδεψα το Βορρά. Και δεν μπόρεσα να βρώ την Ανατολή. Σε κάλεσα. Και ήρθες. Ατίθασος νους, καλπάζει στα δειλινά του. Μα δε μπόρεσες να μου δείξεις τη Σελήνη. Κι ο καταρράκτης των αγριμιών υφαίνει. Και αυτή τη φορά, εγώ είμαι το υφάδι. Παίζει η Αχερουσία με το κρυφό μου δάκρυ. Που, ούτε και ‘γω, τολμώ να το αφήσω να φανεί. Δε ξέρεις τους δρόμους που περπάτησα. Κι είναι η ανάσα, ακορντεόν που ξεφυσά το είναι μου. Καρδιά μου, πάλι χάθηκες στου νου τις νύχτες. Κι όσο κι αν ήθελες να τον μερέψεις, εκείνος έτρεχε. Πάνω στα κοφτερά βράχια του λυκόφωτος. Κρυστάλλινα είναι όλα. Ακούς το κελάηδισμά τους. Και δε ξέρεις αν είναι το ότι σπάνε σε χίλια κομμάτια ή αν ο άνεμος τα κουδουνίζει, στο πέρασμά του. Έχασα το φεγγάρι. Καθώς τα ιερογλυφικά της οπτασίας, δε μπόρεσα να τα διαβάσω. Μακρύς ο δρόμος. Δίχως στάση να πάρεις μιά ανάσα. Κάποιες φορές η Λήθη είναι το καλύτερο βότανο του Ασκλειπιού. Επικούριος ύπνος, μετά από αιώνες αγρύπνιας. Πάνω στη βίγλα του μεταίχμιου. Επανέρχομαι. Μα είναι τώρα πιό όμορφα όλα. Οι Δαίμονές μου ήταν πολύ δυνατοί. Και ‘γω επαναστάτησα εναντίον των οιωνών. Οι νύχτες ήταν καλές μαζί μου. Σκέπαζαν τις πληγές και τις ανάσες μου. Πως μπορώ να σου τα ιστορήσω όλα αυτά. Ένα τραγούδι – χάδι θα σου πώ. Μόνο αυτό.

Πηγή : haniotika-nea.gr

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close