ΛΕΞΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ-Βέβηλες απουσίες (Όρσα Δρετάκη)

Βέβηλες απουσίες

Αχ, τούτη η γης. Μ’ αφουγκράζεται. Μα δεν έχω άλλα λόγια να της πω. Παρ’ εκτός ένα απαγορευμένο τραγούδι. Κι η βροχή που θα ‘ρθει, ο μόνος γιορτινός μου σύντροφος. Μα πήγε αργά. Και το μόνο που μένει είναι μακρινές απουσίες. Και μια αρχή που αιμορραγεί φωνές. Που τα λόγια τους, όλο και ξεμακραίνουν. Και χάνονται πίσω από καπνούς περασμένων καιρών. Και η ομίχλη σκεπάζει όλα τα λιθόστρωτα του νου. Κι οι σιωπές έρχονται σα ματωμένο απόδειπνο. Και σα κλεμμένα ιερά. Από βέβηλες απουσίες. Κι ότι γυρίζει, στοιχειωμένα δάκρυα. Ρυτίδες, σα ρωγμές στο χρόνο. Π’ ακροπατούν εκεί που δεν είσαι πια. Εκεί που δεν ήσουν ποτέ. Γι’ αυτό κι έφυγες. Κι είναι βαρβαρικό τραγούδι η σιωπή σου. Με ήχους ξένους. Που δεν έγιναν ποτέ δικοί μου. Και προτιμώ τη μοναξιά των μακρινών διαδρομών. Και μοιάζεις παράταιρο μειδίαμα που βεβηλώνει τη σιωπή μου. Είμαι πιο πέρα απ’ το πέρα τώρα. Μια κλέφτρα σκιά είσαι στο νου. Π’ αποδιώχνω. Η μοναχική γιορτή, είναι πάντα πιο όμορφη. Κι η ομορφιά της, έχει τη τρυφερή σκληράδα τραγουδιού παλιού. Που σε συντρόφευε στις νυχτερινές διαδρομές στα τραίνα του Νοτιά. Με τη παγωμένη σταγόνα αυτού που πέρασε, στο τζάμι. Το θολωμένο από την ανάσα που ξέχασες να πάρεις μαζί σου. Μακρινό ουρλιαχτό αγριμιού η σιωπή σου. Μα εγώ δε θέλω στη γιορτή μου άλλες βέβηλες απουσίες.

ΟΡΣΑ ΔΡΕΤΑΚΗ

ΠΗΓΗ: Χανιώτικα νέα (4/7/2019)

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close