Τσιγγάνα λεφτεριά

Τσιγγάνα λεφτεριά

Κι είναι οι σιωπές, παλιές αμαρτωλές, π’ ακόμα αναστοράσαι. Με δάκρυ η ψυχή αιμορραγεί. Κάτω από χίλιους χειμώνες. Και Άνοιξη καμιά. Είπες πως θα ‘ρθεις. Μα δε σε πίστεψα. Και συνέχισα να μετρώ, των στιγμών τα πεθαμένα φύλλα. Και μοιάζω πολεμιστής εξόριστος. Για μιαν αγάπη. Χαμένες νύχτες των φεγγαριών του Έρωντα. Στο γύρισμα των καιρών σ’ έψαξα. Σα τσιγγάνα λεφτεριά, πήγες αλλού. Και ‘γω, σα Δροσουλίτης, έρχομαι καβαλάρης. Στα κάστρα της θύμησής σου. Κάθε που νυχτώνει. Κάθε που χαράζει. Κι είσαι παλιό χειρόγραφο, με απαγορευμένα λόγια. Καταχωνιασμένο ποιος ξέρει πόσους αιώνες. Πόσες στιγμές. Και πόσες σιωπές. Που εγώ το βρήκα. Μα δε τόλμησα να το νιώσω. Μα δεν τόλμησες να το νιώσεις μήτε εσύ. Κι έτσι το ‘κρυψες στα τρίσβαθα παλιών ρεμπέτικων. Που μιλούν για χαμένες αγάπες. Σα χαμένες πατρίδες. Στην άκρη των δρόμων. Στην άκρη της νύχτας. Στην άκρη των καιρών και των πόθων. Που μοιάζουν, παλιό μινόρε πανωφόρι, της σκέψης. Τσιγγάνα λεφτεριά σε ποιές υπόγειες φωτιές θα σε βρω. Πες μου. Είναι τα φεγγάρια ανάποδα. Θα ‘ρθει κρύο και καταιγίδα. Και ‘συ τσιγγάνα λεφτεριά, θα συνεχίσεις να κοιμάσαι κάτω από γυμνούς ουρανούς. Θα τριγυρνάς από τόπο σε τόπο τραγουδώντας. Κι έχει πολλούς τόπους η καρδιά. Και πολλά τραγούδια να πεις ακόμα.

Όρσα Δρετάκη.

Πηγή: Χανιώτικα νέα

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close