Όρσα Δρετάκη- ΛΕΞΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ

Τα χίλια πρόσωπα του σκοταδιού

Θα σε ‘βρω πάλι στα ματωμένα χώματα. Που μόνο το λιόγερμα του νου ξέρει τα μυστικά τους. Κι ύστερα κόβεις τους κάβους. Ξεκινάς. Το άγνωστο είναι πιο ασφαλές από ένα δίμουρο γνωστό. Κι ένα φρέσκο μεσονύχτι, χάδι, στο, μέσα μου, λαβωμένο θεριό. Και κάθε στεγνό δάκρυ, το ουρλιαχτό του σκοταδιού. Κι η σιωπή, φίλη πια. Δε θέλω πια να ‘ρθω. Θέλω διαρκώς ν’ απομακρύνομαι από τον ψεύτη Πουνέντε. Να πας αντίθετα στο χτες, στο τώρα και στο αύριο, θέλει τις κοχόνες του Δράκου. Να πας όπου αγαπάς. Είναι ο μόνος δρόμος, που σέβεται το στεγνό σου δάκρυ. Δεν παίζω πια το παιχνίδι. Ξέρεις, μόνο με σένα μοιράζομαι τις σιωπές της πάχνης. Προτιμώ τη μοναξιά των ατέλειωτων διαδρομών. Από ένα συμβατικό χάδι. Γι’ αυτό θα ‘μαι πάντα μακριά. Μοιάζουμε ξέρεις. Τώρα το καταλαβαίνω. Δε θυμάμαι πια το πρόσωπό σου. Είναι τα χίλια πρόσωπα του σκοταδιού μαζί. Κάποιος περαστικός Μύστης, μου είπε κάποτε ”εσένα σου ταιριάζει το λυκόφως κι ας μιλάς γι’ αυγή”. Και μοιάζει αυτό που νιώθω, πειραγμένη ροκ μπαλάντα. Ήσουν μισό αιώνα μπροστά. Κι αυτό είναι κατάρα κι ευλογία. Τα ονόματά σου όλα, καζάνι με ζεστή ρακή. Κι όμως το αληθινό σου όνομα, δε το ‘μαθα ποτέ. Πίνω τη ρακή με όλα σου τα ονόματα. Αυτά τα άγνωστα. Που σιγοκαίνε όλες μου τις νύχτες. Και θα μείνω πάντα, δραπέτης του λυκόφωτος. Ρεμπέτισσα σιωπή, κάθισε να πούμε δυο κουβέντες. Κι αν μίκρυνε λίγο η νύχτα, είναι πολύ μεγάλη ακόμα. Έχουμε καιρό.

Όρσα Δρετάκη

Πηγή:

Χανιώτικα Νέα

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close