Όρσα Δρετάκη – Το φιλί της πηγής

Τις παλιές αγάπες μην τις νοσταλγείς. Δεν τους αξίζει κάτι τόσο λίγο. Είναι ασέβεια στο πρώτο φως, να σκέφτεσαι περασμένα σκοτάδια. Αφεθήκαμε. Στης νύχτας τις θυμωμένες ηδονές. Κι είναι το φιλί της πηγής, ξάστερος φρέσκος νους. Στου κόσμου τούτου τη σιωπή, η κραυγή σου τύμπανα καθαρτήριας καταιγίδας. Μέσα στο εντός σου, όλο το πέλαγο. Στου χαΐνη το χάραμα, πεθαίνουν όλα τα σκοτάδια. Τα δικά σου και τα δικά μου. Και γίναμε ένα μέσα στο βλέμμα των οριζόντων. Εκεί που υπάρχει μόνο η απλωσιά της επανάστασης των στιγμών. Κι έγινε το απέραντο, το σπίτι μας. Κι έσπασες το σκοτάδι σε χίλια κομμάτια με το κρύσταλλο του γέλιου σου. Και μύρισε ο κόσμος μου, ζεστό κονιάκ με κανέλα και μοσχοκάρφι. Και δρύινο, σκαλισμένο από τους αέρηδες, λιόγερμα. Και φίλιωσα πια με όσα έγιναν, ερήμην του εντός μου. Και σβήστηκε κάθε απουσία. Και μείναμε εγώ κι ο δρόμος στο θολό αχνοφέγγισμα. Όπως πάντα. Σιωπηλά βαδίζουμε. Να μη μας ακούσουν τα σκοτάδια είναι το φιλί της πηγής ντροπαλό. Φοβάται μη και το αρνηθώ. Μα πως θα μπορούσα. Που είναι το μόνο που έχω στο δισάκι μου. Που έχει όλη τη ζεστασιά του παιδικού μου θέρους. Που έχει όλη τη ζεστασιά της ξεχασμένης εστίας, που ακόμα αχνοφέγγει στο είναι μου. Φιλί της πηγής θέλω τόσα να σου πω. Μα φαίνεται πως τα ξέρεις ήδη όλα. Δε θα σε αποδιώξω ποτέ πια.

Όρσα Δρετάκη

Posted on Μάρτιος 27, 2019by AntonisTsokos

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close