Αποκλεισμένοι

Α

        Οι μέρες κρύες, όλη η χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης αντιμετώπισης του επικείμενου χιονιά. Όλοι φοβούνται μια λέξη που λέγεται συνέχεια, τη λέξη αποκλεισμός. Η λέξη αυτή βέβαια τρομάζει, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών. Μιλάω βέβαια για τον κοινωνικό αποκλεισμό. Άτομα που έχουν στιγματιστεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και η κοινωνία τα έχει κάνει στην άκρη. Μια κοινωνία ηθική, καθώς πρέπει, που προφυλάσσεται απ’ το μιαρό. Υπάρχουν οργανώσεις που μάχονται για την επανένταξη των μειονοτικών αυτών ομάδων, αλλά αυτό που πρέπει να αλλάξει πρώτα απ’ όλα, και εκεί να στηριχτούν οι όποιες προσπάθειες, είναι η πολύπαθη παιδεία. Τι έχουμε να πούμε όταν άνθρωποι αρνούνται τη μόρφωση και τη σχολική αγκαλιά σε προσφυγόπουλα; Ποιος είναι τελικά ο κριτής για το που βαδίζει μια κοινωνία και ο κόσμος όλος. Καθένας βέβαια δικαιούται να έχει την άποψή του να εκφράζεται ελεύθερα, αλλά να μην επιβάλλει τις απόψεις του με τη βία στους άλλους. Μπορεί όμως να γίνει αυτό όταν το 99℅ του παγκόσμιου πλούτου ανήκει σε ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων και μόλις το 1℅ μοιράζεται η πλειονότητα. Η αναδιανομή του πλούτου και των ευκαιριών για καλύτερο αύριο, αποτελεί σύνθημα των αριστερών κυβερνήσεων. Στην πραγματικότητα όμως αυτό που συμβαίνει είναι, οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και φτωχοί να παραμένουν αδύναμοι, σε καθεστώτα μόνιμης πλέον εργασιακής ανασφάλειας, με μισθούς πείνας και έχοντας κι αυτοί να αντιμετωπίσουν το φάσμα του κοινωνικού αποκλεισμού. Η μόνιμη επιδίωξη του κόσμου για απόκτηση υλικών αγαθών και η ροπή προς την κατανάλωση, πρέπει να αλλάξουν. Θα πρέπει να μάθουμε να μοιραζόμαστε και να είμαστε αλληλέγγυοι. Όχι στην κατοχή, όχι στην ιδιοκτησία. Κοινωνικά αγαθά πρέπει να είναι προσβάσιμα σε όλο τον κόσμο. Μιλάω πρώτα από όλα για την παιδεία και την υγεία.

 Πολλοί από εμάς αρεσκόμαστε στο να κατέχουμε πράγματα και όχι να μοιραζόμαστε. Το πρόβλημα των άλλων δεν μας απασχολεί, λες και αποκλείεται να βρεθούμε εμείς στην ανάγκη για βοήθεια. Οι περισσότεροι κοιτούν το ίδιον όφελος πίσω από κάθε πράξη και ο αλτρουισμός έχει χαθεί σαν έννοια. Σε αυτές τις περιπτώσεις η μνησικακία γίνεται κυρίαρχη και οποιοδήποτε αίσθημα φιλαλληλίας, ευγενούς άμιλλας και αλληλεγγύης είναι δυσεύρετα. Το σίγουρο είναι ότι τότε θα επικρατήσει το χάος και ο νόμος της ζούγκλας. Ο θυμόσοφος λαός λέει:

Εκεί που ήσουν ήμουνα και εκεί που είμαι θα ‘ρθεις.

Γι αυτό μη ευχόμενοι το γενικό κακό, πρέπει να λειτουργήσουμε σαν υγιής κοινωνία, που προστατεύει τους αδύνατους και δε τους καταβροχθίζει.

Αριστείδης Γ. Αρχοντάκης

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close