Ο θυμός του Χαΐνη

Και είναι οι δαίμονές μου, μια σταλιά εφήμερο σκοτάδι. Που ήσυχο στέκεται. Και με κοιτάζει. Γιατί είμαστε αυτό και ‘γω που απομείναμε. Συντρίμμια παρελθόντων σιωπών. Και Ερώντων. Και είναι τώρα πιο ειλικρινής η νύχτα. Καθώς το πήρες πια απόφαση. Πως ότι ήταν, δεν είναι πια. Και πας παρακάτω. Οι δρόμοι πολλοί. Είναι χαρακτηριστικό τους άλλωστε να πολλαπλασιάζονται. Κυρίως όταν περιπλανιέσαι επί τα εντός. Πάντα τα αδιέξοδα έχουν παρακαμπτηρίους οδούς. Που στέκονται και χαμογελούν πονηρά. Σα παιδιά που παίζουν κρυφτό. Και ξεγελούν αυτόν που ”τα φυλάει”. Για να πουν μετά. Φτου ξελευτερία για όλους. Και είναι οι σιωπές που πέφτουνε σα φθινοπωρινά φύλλα, στο υγρό λιθόστρωτο. Δίνοντας χρώμα στο απρόσωπο. Εικόνα δίχως περίγραμμα. Ασπρόμαυρη. Σα σχέδιο με κάρβουνο από καμμένα ειωθότα. Εφήμερο χάδι. Τίποτα μονιμότερο του εφήμερου. Παιδί που παίζει με μυρωδάτη μπουγάδα, απλωμένη στο λιόφωτο. Και μια ιδέα από λεβάντα, στις ήσυχες μέρες των Ερώντων. Κι είναι ο θυμός του χαΐνη, η σβησμένη γόπα του τώρα. Κι είναι το σκοτάδι, μπαμπακερή ματωμένη πουκαμίσα της σιωπής. Κι είναι το αύριο, πιο εφήμερο από ποτέ.

ΟΡΣΑ ΔΡΕΤΑΚΗ

Πηγή: Χανιώτικα νέα

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close