Το καλοκαίρι Albert Camus Eκδόσεις Πατάκη (2018)

Μεγάλωσα στη θάλασσα και η φτώχεια ήταν για μένα χλιδή, ύστερα έχασα τη θάλασσα κι όλη η πολυτέλεια τότε μου φάνηκε γκριζωπή, η μιζέρια αβάσταχτη. Από τότε περιμένω. Περιμένω τα πλοία του γυρισμού, το σπίτι των νερών, τη διάφανη μέρα.

Η ομορφιά σκέτη καταλήγει στο μορφασμό, η δικαιοσύνη μόνη της καταλήγει στην καταπίεση. Εκείνος που θέλει να υπηρετεί τη μια αποκλείοντας την άλλη δεν είναι χρήσιμος σε κανέναν, ούτε στον εαυτό του, και τελικά υπηρετεί διπλά την αδικία.

Προς τι όλος αυτός ο θόρυβος…όταν η γαλήνη θα ήταν να αγαπάς και να δημιουργείς σιωπηλά! Χρειάζεται όμως να ξέρεις να υπομένεις. Ακόμα μια στιγμή, ο ήλιος σφραγίζει τα στόματα.

Γιατί το να μη σ’ αγαπούν είναι μονάχα μια κακοτυχία, αλλά αν δεν αγαπάς εσύ είναι συμφορά.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close