ΛΕΞΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ

Τo συνωμοτικό κελάηδισμα

Ξενυχτισμένοι γλεντοκόποι, τ’ αποτσίγαρα της σκέψης. Κι είναι τραγούδι π’ έρχεται. Τώρα. Που γεννιέται. Θέλω τόσα να σου πω. Μα, είναι η στιγμή, καφές που τελειώνει, όταν τον χρειάζεσαι περισσότερο. Μια παλιά λάμπα, ασημοσκαλισμένη, είσαι. Σμιλεμένη από το βλέμμα που δεν είχα, για να σε δω. Πόσο θα ταξιδέψουμε ακόμα. Κοντεύει ν’ ανέβει το φως. Κι ούτε μια ιαχή από τους λύκους μου. Η συντροφιά κάνει το ταξίδι καινούργιο. Κάνει καινούργιους τους τόπους. Τους ξένους, δικούς σου. Ταλαντεύεσαι σαν εκκρεμές σε παλιό ρολόι. Που σταματά λίγο πριν την κατάλληλη ώρα. Λίγο πριν βγεις στο ξέφωτο. Μετά από χρόνους πολλούς μέσα σε σκοτεινά δάση. Ακούω το πρώτο κελάηδισμα. Και ‘συ κοιμάσαι, σα θάλασσα μετά τη θύελλα. Όλος ο κόσμος μια αυγή. Μα εγώ είμαι σκοτάδι. Δε ξέρω αν σου το ‘πα ποτέ, μα, έμενα πάντα από τσιγάρα περιμένοντάς σε. Τα πιο μυρωδάτα κρίνα, αφήνουν πάντα μια πικρή γεύση. Γκρίζα νέφελα πριν την αυγή, οι σιωπές σου. Κι ο Έρωντάς σου συνωμοτικό κελάηδισμα, στο λυκαυγές.

ΟΡΣΑ ΔΡΕΤΑΚΗ

Πηγή: Χανιώτικα νέα

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close